یا رب نکند که رزق ما کم گردد.....
لعن در لغت به معنای راندن، دور کردن از روی غضب و نفرین کردن بیان شده است .
آیات قرآن از یک سو مردم را به قرار گرفتن در لواى خدا و رسول که از آن به « ولایت » یا « تولّا » تعبیر مى شود فرا مى خوانند و از سوى دیگر یک نوع هشدار را در بر دارد ، یعنى به مسلمانان گوشزد مى کنند که نباید به دشمنان خدا و رسول روى آورند و از خدا و رسول روى برگردانند ، از این اصل به « تبرّى » یاد مى شود . بنابراین پذیرش ولایت خدا و رسول از ویژگى هاى مؤمنان به شمار مى آید چنان که برائت و بیزارى با استفاده از راه هاى مناسب نیز از ویژگى هاى مؤمن است . برخى از مصادیق کسانى که بیزارى از آنان واجب است :
یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لَا تَتَوَلَّوْا قَوْمًا غَضِبَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ. اى مؤمنان هرگز قومى را که خدا بر آنان غضب کرده یار خود مگیرید. (ممتجنه /13 )
إِنَّمَا یَنْهَاكُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِینَ قَاتَلُوكُمْ فِی الدِّینِ وَأَخْرَجُوكُم مِّن دِیَارِكُمْ وَظَاهَرُوا عَلَى إِخْرَاجِكُمْ أَن تَوَلَّوْهُمْ وَمَن یَتَوَلَّهُمْ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ ; خداوند شما را ـ از عدالت و نیکى ـ با کسانى که شما را از وطن خود بیرون نموده و با شما جنگ کردند و با یکدیگر همدست شدند نهى مى کند و هر کس آنان را دوست بگیرد ، ستمکار است .(ممتحنه /9)
آیات قرآن که اوصاف کافران را بیان می کند ،در آخر آنان را مورد لعن قرار داده و بیان می کند که مقدمات بدبختی به دست خود انسان است و آنها مورد لعن و قهر خداوند قرار می گیرند و این به خاطر کفر و لجاجتشان است نه اینکه خداوند با آنها دشمنی داشته باشد . (بقره/14(
ابلیس:
وَإنَّ عَلَیْکَ لَعْنَتى إِلى یَوْمِ الدِّینِ؛ وهمانا لعنت من برتوست تا روز جزا (ص/۷۸)
اهل کتاب به طور عموم و یهود به طور خصوص:
لُعِنَ الَّذینَ کَفَرُوا مِنْ بَنى إِسْرائِیلَ عَلى لِسانِ داوُدَ وَعیسَى بْنِ مَرْیَمَ؛ لعنت شدند کسانى که از بنى اسرائیل کافر شدند، به زبان داود و عیسى بن مریم. ( مائده/۷۸)
وَالْخامِسَهُ أنَّ لَعْنَهَ اللهِ عَلَیهِ إنْ کانَ مِنَ الْکاذِبینَ؛ و بار پنجم قسم یاد کند که لعنت خدا بر او باد اگر از دروغ گویان باشد.( نور / ۷)
وَالَّذینَ یُؤْذوُنَ اللهَ وَرسُولَهُ لَعَنَهُمَ اللهُ فِی الدُّنْیا وَالآخِرَهِ ...; وکسانى که خدا و رسول را اذیت مى کنند خداوند آنان را در دنیا و آخرت مشمول لعنت خود قرار داده است. (احزاب-/61-57 )
آزرده و هركس مرا بيازارد، خدا را آزارده است.
- انّ الرّبّ يرضي لرضا فاطمة ويغضب لغضب فاطمة (مستدرك الحاكم ، ج 3 ، ص 154)
همانا خداوند با خشنودي فاطمه خشنود و با ناراحتي او ناراحت ميشود .
پس آنان كه به حضرت زهرا سلام الله علیها جسارت كرده و سيلي بر او زدند (بريده باد دستشان) و او را مورد ضرب و شتم قرار داده و ايشان را آزردند، از مصاديق اين آيه بوده و مورد لعن خدا هستند. و همچنين آنان كه حضرت علي علیه السلام، همسر گرامي فاطمه سلام الله علیها را آزرده و خانه نشين كردند و به ايشان جسارت نموده و با طناب او را به مسجد كشاندند، نيز در اصل حضرت زهرا سلام الله علیها را آزردند. و يا آنان كه به امام حسن علیه السلام جسارت نموده و جسم بيجان ايشان را هدف تير قرار دادند، و يا امام حسين علیه السلام و فرزندان و يارانش را در واقعة عاشورا موجب آزار قرار داده و با آن وضع فجيع غير انساني به شهادت رساندند و قطعاً دل حضرت زهرا سلام الله علیها را آزردند، آيا از مصاديق اين آيه نيستند؟!!
لذا همگي آنها طبق اين آيه، در دنيا و آخرت، مورد لعن الهي واقع ميشوند.
تأييد ديگري برای لعن در زيارت عاشورا ست. چرا كه زيارت عاشورا به اين مسأله اشاره داشته و از ريشه، همة کساني كه اين انحراف و آزار و اذيّت را ايجاد كردند، را مورد خطاب قرارداده و آنها را به تبعيت از اين آيه، لعن مي كند:
- اللهم العن اباسفيان و معاوية
- اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد و ال محمد و آخر تابع له علي ذلك
- اللهم خصّ انت اول ظالم باللّعن مني و ابداء اولاً ثم العن الثاني و الثالث و الرابع اللهم العن يزيد خامساً
در ایام شادی و سرور آل محمد صلی الله و علیه و آله ما هم همگام با قرآن، احادیث معتبر بر آزار دهندگان و غاصبین حق آل طاها لعن نموده و موجب شادی دل آنان می شویم:
اللهم العن عمر،ثم ابابکر و عمر،ثم عثمان و عمر،ثم عمر ثم عمر ثم عمر
اللهم العن الجبت و طاغوت
روز مبادا