من شاعر توام!

    

 

بگذار برای تو بنویسم.

نوشتن اذن تو را می خواهد.

غرقم در واژه ها.

بگذار واژه هایم ردیف شوند و خط به خط نور سازند.

 

بگذار آفتاب واژه هایت

 بتابد بر صفحه ی تاریک دلم.

دلم در کسوف مانده

در سایه ی گناهان زمینی ام.

شیطان دلم را قلقلک می دهد.

بگذار با نور کلمات تو تیرش زنم.

 

اجازه بده این واژه های درهم ریخته

این گرداب بی پایان کلمات

جمله جمله تو را سازند.

نور بپاشند

رنگ شوند

 

روزگار بی تو بودنم خاموش می گذرد.

بگذار امروز روز مبادای من باشد

روز خورشید

روز طلوع واژه های آفتابی ات در تک تک حروف در هم ریخته ام.

 

بگذار امروز روز من باشد

روز آفتابگردان.

 

 

Power of Words

   

 

Unknown words

                              pour

                                      a new thought

                                                                into my mind.

 

A new window

                         opens

                                     in my life.

 

Strange Words

                            encircle

                                           around my head.

I cannot escape

                            any more

                                              any where.

 

I've lost in

                   a new

                                mysterious

                                                   Whirlpool .

O' Dear

            please

                   hand me out

                                        soon.

قمصر شهر گل های صورتی

                        

شناسایی راز گل سرخ

 

کویر داغ و تفیده قم را که پشت سر می گذاری و کمی پیش می روی، کم کم زمین چهره عوض می کند. تک درختانی کنار جوی های باریک آب روییده اند و پناه سایه ای شده اند برای رهگذران خسته از گرمای سوزان کویر. پیش رویت تصویر دور دست شهری پدیدار می شود. کاشان شهر گنبدهای آبی و خانه های قدیمی. از کاشان می گذری.. کمی بعد از انارستان ها، کوه هایی از دور پیدا می شوند. خنکای نسیم صورتت را نوازش می دهد. ساعتی بعد هوا تنها بوی گل دارد. اینجا قمصر است. شهری کوچک در دل کوه های کاشان. شهری که سطر سطر کتاب زندگی مردمانش را با گل و گلاب نوشته اند.

 

 

        

      

          

بوته های گل که به بار می نشینند، قمصر می شود شهر گل و گلاب جهان. گلستان ها پر از گل می شوند و بوی گل در ذره ذره زندگی رخنه می کند. با طلوع آفتاب، گل چین ها به گلستان می روند و دامن خود را پر از گل های صورتی می کنند. وقتی بر می گردند دستانش بوی گل می دهد. دریایی از گل صورتی می سازند. گل ها که به دیگ ریحته می شوند، بوی گلاب در شهر جاری می شود. احساس می کنی حتی آسمان هم گلاب می بارد. اینجا آسمان نزدیک است. انگار آسمان با زمین یکی است. زمین بوی آسمان دارد.              

نقل است چون پیامبر صلی الله وعلیه و آله و سلم را به معراج بردنند، زمین دل تنگ شد. قطره ای از عرق آن حضرت بر زمین افتاد و گل سرخ رویید، و از آن پس هر که می خواهد بوی ایشان را استشمام کند، گل سرخ را می بوید (1). به این خاطر است که زمین اینجا بوی آسمان می دهد. بوی مقدس ترین گل دنیا. بوی گل محمدی.

 

(1). حلیه المتقین، فصل یازدهم، در بیان فضیلت گلاب و گل سرخ و انواع گل ها